تشخیص و ارزیابی لکنت :

سن یا رسش یک عامل تکمیل کننده ی ارزیابی و تشخیص است. دو اصطلاح لکنت اولیه و ثانویه یا لکنت کودکی و بزرگسالی از همین جا منشا می گیرند. لکنت گذرا همچنین برای لکنتی های بزرگتری به کار می رود که به هر دلیلی بسیاری از علایم ساده تر و کوچکتر را دارند.

لکنت اولیه  = ۶-۵ سالگی

لکنت گذرا = ۶-۵ / ۹-۸ سالگی

لکنت ثانویه = ویژگی های لکنت پیشرفته را دارد

اهداف تشخیص :

۱-  مشکل وجود دارد یا نه

۲- برچسب گذاری

۳- ارائه یا توصیه ی راه حل هایی برای این مشکل

۴- برآورد پیش اگهی

تعریف واژه ی اسپاسم در لکنت :

واژه اسپاسم برای نشان دادن لحظات وقوع لکنت می باشد. بعضی ها از واژه ی بلاک استفاده می کنند تا انسداد را نشان دهند. انسداد گاهی اوقات مکث ساکت یا بدون صدا نام دارد. ریچارد هام از واژه ی گیر استفاده می کند.

تعریف اسپاسم : یک انقباض ناگهانی و شدید و یا مجموعه ای از انقباضات شدید در عضله یا گروهی از عضلات است که بدون کنترل آگاهانه، معمولا اتفاق می افتد. این تعریف هر لحظه از وقوع لکنت را توصیف می کند.

انواع اسپاسم :

اسپاسم اصلی : اسپاسم اصلی به سه مقوله ی اصلی و دو دسته ی ترکیبی تقسیم می شوند.

مقوله های اصلی : تکرار / کشیده گویی / انسداد                                                                              

انواع اسپاسم ترکیبی : منوتونیک / تونوکلونیک

رفتارهای وابسته :

برای سال ها این رفتارها ثانویه نامیده می شد. چون آنها پاسخ های ثانویه به اسپاسم و لکنت اولیه هستند. علت کاربرد این اصطلاح به خاطر این است که این واژه به رفتارهای کم اهمیت تر ارجاع داده می شد. رفتار های وابسته به رفتارهایی تقسیم می شود که با یک کلمه ی خاص که لکنت در آن پیش بینی شده شروع شده است، هماهنگی دارد.

بازگویی اصلاحی :

۵۰  سال از این اصطلاح برای نامیدن کلماتی که افراد لکنتی از آن می ترسیدند و برایشان سخت بود تا آن را بیان کنند استفاده می شد. این کلمات شامل نام اشخاص / آدرس / شماره تلفن / و کلماتی که بیشتر از همه مورد استفاده قرار می گیرن است.

حاشیه گویی :  کاربرد آگاهانه کلمه / جمله  یا عبارت .

موتیسم : اجتناب از یک  کلمه خاص یا مقوله ارتباطی یا یک ژست ارتباطی .

به تعویق اندازی :     انجام هر رفتار صوتی یا فیزیکی به قصد تاخیر در گفتن واج / کلمه و هجا که لکنت    در مورد آنها پیش بینی شده است.

آغازگرها :    هر رفتار صوتی یا فیزیکی به نیت شروع رهایی جریان هوا.

رهایی :   هر نوع رفتاری که به منظور فرار از اسپاسم و به عنوان جزئی از تلاش و تقلاهایی در طی اسپاسم می باشد.

تماس چشمی :   برای کاهش فشار ارتباطی و جلوگیری از حالات چهره ی منفی که در صورت شنونده فرض می کند. لکنتی از تماس چشمی اجتناب دارد که می تواند بخشی از اسپاسم یا پاسخ همزمان به اسپاسم باشد.

ناهنجاری های تنفسی :   دم خیلی سطحی یا خیلی عمیق، بازدم زیاد قبل از شروع صدا و تلاش برای گفتن طولانی با یک نفس .