تاریخچه :

هنری موزلی نخستین روانپزشکی بود که در سال ۱۸۶۷ بطور جدی یک سری کودکان خردسال مبتلا به اختلال شدید روانی را مورد مطالعه قرار داد. همچنین در سال ۱۹۴۳ دکتر لئوکانر یک گروه دیگر از کودکان را که اختلالات مشابه داشتند مورد مطالعه قرار داد که دارای ویژگی هائی نظیر تنهائی، درخودماندگی، ناتوانی در ارائه ژست های بدنی و قابل انتظار، تاخیر رشدی، تکرار یا پژواک کلام، یکنواختی صدا و کلام، حافظه ی طوطی وار، رفتارهای قالبی، عدم تماس چشمی  بودند.

تا سال های ۱۹۸۰ این کودکان در طبقه ی عقب ماندگان ذهنی و یا اسکیزو فرنی جای می گرفتند. بعدها این اختلال به عنوان اختلال اتیستیک شناخته شد.چندین نوع اختلال دیگر  هم که هر کدام نشانه های اتیستیک را داشتند شناخته شدند نظیر اختلال آسپرگر، اختلال رت، اختلال فروپاشنده ی دوران کودکی و محققان همه این اختلالات را تحت عنوان اختلالات نافذ رشد طبقه بندی کردند. ویژگی مشترک این اختلالات، ظهور آنها در سالهای اولیه رشد و نقص در تعاملات و روابط اجتماعی است. بنیان و اساس نقص در تعاملات اجتماعی در سه زمینه ی زیر تجلی می یابد:

۱) فقدان یا عدم توجه به آنچه دیگران به آن توجه می کنند.

۲) ناتوانی در درک و تعبیر نشانه ها و اشارات هیجانی و اجتماعی محیط.

۳) ناتوانی در درک و فهم مستقیم و روان افکار و احساسات دیگران که شرط لازم در روابط و تعاملات اجتماعی است.

همچنین بر اساس یافته های محققین بروز اختلال اتیستیک به سطح رشدی و سن تقویمی فرد که غالبا از تولد تا ۳ سالگی می باشد ارتباط دارد.

منبع : ارزیابی و درمان اتیسم ( طلعت رافعی)