بیماری پارکینسون

پارکینسون از بیماری های تحلیل برنده ی دستگاه خارج هرمی است که در آن یاخته های جسم سیاه واقع در مغز میانی بتدریج از بین می روند و دوپامین که توسط آنها ساخته می شود کاهش می یابد. در بررسی آسیب شناختی، جسم سیاه رنگدانه های خود را از دست می دهد و درون سلول های آن ذراتی مشاهده می شود. نمود های بالینی بیماری پارکینسون عبارتند از:

کندی حرکت                                                                                                                         

لرزش

سفتی اندام ها

نشانه های این بیماری از ۴۵ تا ۵۰ سالگی به بعد پدیدار می شوند. شیوع آن در جوانان بسیار کم است و اگر بیمار جوانی با نمای پارکینسون مراجعه نماید باید به فکر بیماری ویلسون بود. بیماری پارکینسون همه ی حرکاتی مانند حرف زدن، نوشتن، کارکردن، لباس پوشیدن، و حتی پلک زدن را در گیر می کند. سفتی اندام ها، لرزه در استراحت، نگاه ثابت، چهره ی ماسکه و تکلم با آهنگی یکنواخت و دامنه ی کوتاه از دیگر نشانه های مهم بیماری پارکینسون هستند. بیمار پارکینسونی گام های کوتاه بر می داردو در مراحل پیشرفته تر قامتش به جلو خمیده می شود.

با پیشرفت وضع بیمار، انجام کارهای شخصی با اشکال صورت می گیرد و مثلا اگر از وی خواسته شود که دکمه های پیراهن خود را باز و بسته کند یا نمی تواند یا به کندی انجام می دهد.اختلالات دستگاه عصبی خودکار مانند تعریق زیاد، افزایش بزاق، هیپوتانسیون وضعیتی و اختلالات اسفنگتری در برخی از بیماران بروز می نماید. از نشانه های بارز بیماری تاثیر روی تکلم است که گفتار درمانگر می تواند با تمرینات مختلف از پیشرفت یا قطع تکلم جلوگیری کند.

درمان بیماری پارکینسون:

هنوز درمان قطعی که بتواند از پیشرفت بیماری جلوگیری کند ارائه نشده و داروها تنها نشانه ها را بطور بارزی بهتر یا رفع می کنند. داروهای زیر بطور معمول تجویز می شوند : تری هگزین فنیدیل، بی پریدین، بنادریل، ال دوپا، بروموکریپتین، ایمی پرامین

منبع: بیماری های مغز و اعصاب ( دکتر سلطان زاده)